Sigert var altíð hábærsligur

Sigert Patursson bóndi á Vatnaskørðum er uppkallaður eftir oldurabbabeiggja sínum Sigert Patursson úr Kirkjubø, sum nítjan ára gamal í 1889 fór úr Føroyum og endaði á langari ferð í Sibiriu, har hann í seks ár livdi og ferðaðist millum upprunafólkið.

Sigert, sum í bókum sínum rópar seg Sigurd O. Patursson, var ævintýrari, rithøvundur, fjølmiðlamaður og tjóðskaparmaður um ein háls.

Sigert droymdi um eitt veraldarríkið, har allir heimspartar og øll fólkasløg í heiminum eiga at sameinast. Í 1994 kom út forvitnislig bók um Sigert, sum Turið Sigurðardóttir skrivaði.

Tá ið eg las forvitnisligu bókina um Sigert Patursson úr Kirkjubø, hugsaði eg fleiri ferðir, at tað er ikki bara í 2013, at føroyingar flyta av landinum og fara í allar heimskrókar, hetta hava føroyingar altíð gjørt. Útferðarlongsul hava vit øll, summi meira og summi minni, men at taka so dýran til, sum Sigert Patursson gjørdi í 1889, má vera eindømi.Greinin skrivað í august  mánað í 2015 Læs resten →

Eg haldi, at tað er djarvt av Ásu at rógva einsamøll út á Glyvursnes. (Mynd Vagnur)

Í sólskininum leygarmorgunin eftir venjing í rógvimaskinum stóð eg uttanfyri neystið í Álakeri og hugdi suður í Nólsoyarfjørð. Síggi eina kajakk koma har suðuri fram við Argjalandi. Við Argjahøvda róði kajakkin í vestanlotinum móti Sandagerðsnesi og helt leiðina inn í Álaker. Eg hugsaði, at hetta mátti vera ein av teimum stinnu, royndu kajakkrógvarunum, sum einsamallur fer so langt í kajakkini. Tá ið kajakkin kemur nærri, síggi eg, at ein kvinna situr í kajakkini. Eg hjálpi henni at fáa kajakkina upp á turt, og eg fái eitt prát við fyrikomandi kvinnuna. Skrivað 23. februar 2014. Læs resten →

Neistin og Stjørnan 1956. A.f.v: Kristina Dam, Vestmanna (Neistin), Martha Hentze Rasmussen, (Neistin), Luffa Dam, Vestmanna (Neistin), Anna Jacobsen, “Liden” (Stjørnan), Borghild Jacobsen, (Stjørnan), Hilda Lambaa (Neistin), Malan Joensen, (Stjørnan) og Katrin Thomsen (Stjørnan). F.f.v: Sonja Kristoffersen (Neistin), Malvina á Dunga (Neistin), Herborg Davidsen (Neistin), Fía Joensen, (Stjørnan), Halgerð Vágsheyg (Stjørnan) og Jensia Kastalag. (Stjørnan) Myndaeigari: Malvina á Dunga.

Eg havi stóran áhuga at skriva um søguligt hondbóltstilfar kring landið. Hetta er jú partur av okkara hondbóltssøgu. Myndirnar hava ómetaliga nógv at siga fyri meg, men í mínum felag Neistanum leiti eg framvegis eftir liðmyndum av monnum frá 1940-árunum og 1950-árunum. Neistamenn vunnu FM-heitið 1949, 1953 og 1955, men sjálvt um eg havi leitið í hvørjum skotí í Havn, so finst eingin mynd av monnunum frá hesum árunum. Læs resten →

Kyndil og KÍF 2. deild menn í 1972 í Høllini á Hálsi: Standandi frá vinstru: Finnur Rubeksen, Bogi Davidsen, Vagnar Olsen, Jóannes Dalsgarð, Torbjørn Mikkelsen, Bjartur Dalsgarð, Jens Kristian Djurhuus, Regin av Steinum, Hanus Joensen, Øssur av Steinum, Johannus Johannesen og Trygvi Samuelsen. Húkandi frá vinstru: Poli Jacobsen, Hannis Jacobsen, Helgi á Fløtti og Vinjard Joensen.

Fekk um dagarnar hálvthundrað ára gamla mynd sendandi úr Kollafirði. Myndin frá 1972 er av 2.deildarliðnum hjá Kyndli og KÍF. Gjørdist forvitin at vita, hví kyndilspælarar hava bók/pakka í hond, sum teir uttan iva at hava vunnið í jólakapping. Havi ringt til fleiri spælarar, men eingin veit nágreinliga, hví spælarar fingu henda pakka, og hvør kapping var.

Nú ert tú so mikið eldri, at vit hava spælt hondbólt bæði á grúsvølli, asfaltvølli og í ítróttahøll, og tað hava spælarar á myndini eisini gjørt. Á myndini eru spælarar, sum stovnaðu Kyndil 10. mars 1956, og spælarar, sum slóðaðu fyri hondbólti í Kollafirði.

Meg minnist hava spælt hondbólt ímóti Jens Kristian Djurhuus og fleiri KÍF spælarum á Hólmanum á Oyrareingi. Serliga við hesum vølli var, at hetta var einasti hondbóltsvøllur í heiminum, har tú kundi detta um síðulinjuna. Tá flóð var, kundi mangan koma sjógvur á vøllin, og til tess at sandurin ikki skuldi fara aftur í havið, var spentur tjúkkkur sildatrossi um allan vøllin, sum var grivin hálvur í sandin. Myndin er næstan eins gomul og Høllin á Hálsi, sum var tikin í nýtslu á heysti 1970. Góð hondbóltsminni. (Vagnur)

Heri dámar væl arbeiðið. Ongar eru ætlanir at fáa sær el-drivna trillibøru. (Mynd Vagnur)

Fert tú í miðbýin í Havn ella har um leiðir, sært tú hvønn dag tríggjar arbeiðsmenn koyra trillibøru ílætnir ljósagrønum vesti. Teir rudda í gøtunum. Í apríl mánað í fjør skrivaði um 51 ára gamla Vilhelm Jacobsen, sum hevði fingið el-drivna trillibøru, og í november mánað í fjør skrivaði eg um 57 ára gamal Johann Davidsen úr Æðuvík, sum var fegin um at fáa arbeiði hjá Tórshavnar kommunu eftir arbeiðsloysi í nøkur ár. Í morgun hitti eg 51 ára gamla Hera Jensen, sum síðani í 1986 hevur arbeitt hjá Tórshavnar kommunu. – Eg fegnist um, at hugburðurin er broyttur hjá fólki, tí nú er nógv meira rusk í ruskíløtunum og minni rusk í gøtunum, sigur Heri. Skrivað  á sumri 2014, tað vil siga, at Heri nú nærkast teimum trýs árunum. Læs resten →

Herborg úr Kollafirð og Jógvan úr Havn giftust í 1959. (Myndaeigari Margit)

Jógvan Christiansen føddur 18. mars í 1903 var elst av sjey systkum sonur Christian Christiansen róptur Christian í Hvannasundi og Sigrid Christiansen fødd Poulsen úr Hvannasundi. Gubbi í Kollafirði róptu vit Jógvan, men hann var ikki gubbi okkum onnur, men bara gubbi systir okkara Chirstin. Uttan iva fekk hann navnið gubbi, tí hann var so góður við okkum børn. Eg tosaði mangan við mammu um beiggjan Jógvan, men mamma kann ikki minnast barnaárini hjá Jógvani, tí mamma er fødd í 1918 og yngst av sjey systkum, og Jógvan er føddur í 1903 við Landavegin í Havn. Men lívsleiðina hjá beiggjanum veit mamma nógv um, og vit onnur hava nógv góð minni úr Kollafirði. (Skrivað í 2015) Læs resten →

Her situr bringureyði so fittur og vakur millum trøini 2. jóladag í 2014. (Mynd Vagnur)

Eg havi ongantíð givið mær far um bringureyða, fyrr enn eg sá hann í túninum fyrstu ferð fyri fáum árum síðani. Tá ið grannakona, sum herfyri doyði 90 ára gomul, segði mær, at ein bringureyði var so spakur, at hann kom í gongina hjá henni at fáa sær breyðmolar, gjørdist er forvitin. Ymsir smáfuglar eru millum nógvu stararnar, eg plagi at geva um veturin. Tá ið eg kannaði smáfuglarnar nærri, sá eg fyrst ein bringureyða, men havi bara einaferð sæð tveir samstundis. Um jólini hevur ein bringureyði verið í túninum, og tað eydnaðist mær at fáa góða mynd av honum. Skrivað í fyrst í desembur í 2014. Læs resten →

Vilhelm er væl nøgdur við nýggja dustsúgvaran. (Mynd Vagnur)

Í 2014 skrivaði eg grein um Vilhelm Jacobsen, sum koyrdi runt í Havnini við eldrivnari trillibøru. Frálík trillibøra, sum lættir um arbeiðið, tí nógvar brekkur eru í Havn. Nú gongur Vilhelm í havnargøtum við nýggjum tóli, sum eg ikki havi sæð áður. Ein eldrivin stórur dustsúgvari, sum hevur slíka megi, at hann gloypir mjólkapakkum og annað rusk. Eg spurdi Vilhelm, hvussu honum dámar nýggja tólið. Skrivað í 2014, og Vilhelm fer hvønn dag fram við hjá okkum við dustsúgvaranum. Læs resten →

Myndin tikin gjøgnum køksvindeyga. Tað vóru tvær sevhønur uttan iva eitt par. 

Gangi mest sum hvønn dag við hundinum í Plantasjuni, har áhugaverd talva stendur við fuglum sæddir í Plantasjuni. Umframt vanligar fuglar síggja vit onkuntíð ókendar fuglur í garðinum hjá okkum, sum vit ikki áður hava sæð. Nú ein morgun hendi tað, og so at hyggja í bókina Fuglar í Norðurhøvum, og vit komu til niðurstøðu, at hetta var sevhøna. Fingu hetta váttað at skriva til savn.fo

Sevhøna kann vera átøk heilt lítlar tamari hønu í háttarlagi, velið upp í rógv, nikkandi, og setur høvdið fram úr sær. Hesin kropsburður er eykendari, tá hon svimur. Sevhøna hevur hvítan lit undir velinum.

Flestu sevhønur í Vestureuropa eru støðufuglur ella strokfuglur. Norðurmarkið er kvinkað eitt sindur norður eftir seinastu øld. Nakrar eru at síggja í Hetlandi, Noregi og Svøríki. Sevhønur eru sæddar í Føroyum og Íslandi seint á heysti, stendur at lesa í fuglabólkini. (Vagnur)

Árnafjarðar kirkja mann vera tann minsta kirkjan í Føroyum. (Mynd Vagnur)

Tá ið tú koyrir úr Klaksvík til Norðdepils, kemur tú fyrst úr fyrsta tunlinum, har tú sært lítlu bygdina Árnafjørð, áðrenn tú fert inn í seinna tunnilin. Árnafjørður varð fyri 1967 ein fjarskotin bygd, men tunlarnir góvu bygdini nýggjar møguleikar. Tó so, at bygdin er í fólkatali minkað 50%, síðani tunlarnir komu í 1967. Í bygdini stendur óivað minsta kirkja í Føroyum, sum rúmar hundrað fólkum. Greinin skrivað í 2014. Læs resten →