Nógv frálíka góð hondbóltsminni á uttandura vøllinum. Fyrst grúsvøllur sum síðani var asfalteraður í 1964. Nýggja Neistahúsið til vinstru frá 1964 var karmur um blómandi hondbóltsungdóm næstu árini. Til høgru Kyndilshúsið nærmast og gamla neistahúsið.

Undirritaði fekk mest sum hondbóltin við móðirmjólkini, tí mamma spældi í fleiri ár hondbólt, og pápi var ein av unglingunum, sum í 1931 stovnaðu Neistan í húsum í Magnus Heinasonar gøtu. Neistin er elsta hondbóltsfelag í Føroyum.

Foreldrini vóru góð við Neistan. Sum neistaspælari upplivdi eg bæði at spæla hondbólt á grúsvølli, asfaltvølli og í ítróttahøll. Góð minni. Fari at hugleiða eitt sindur um lívsleiðina hjá Neistanum, og hvussu hondbóltsspælið er ment hesi 95 árini. Men fyrst til eldra søguliga partin. Læs resten →

Hetta er einasta myndin sum vit hava av verksmiðjuni. Mynd frá  1976. Mynd Birni Hansen

Herfyri gekk eg mær túr fram við leivdunum av sildaverksmiðjuni sunnan fyri Velbastað. Kom mær til hugs, tá vit sum ung sóu gráar lastbilar við slógvi og sild koyra eftir Hospitalsvegnum og Velbastaðvegnum og vestureftir. Alt byrjaði í 1962 við línubátinum Bresti, sum fekk ísettan kraftblokk og fór at fiska sild við nót.

Lastbilarnir vóru lastaðir við illa luktandi sild og slógvi og tíggjutals larmandi likkum eltandi bilarnar til tess at fáa sær bita í nevið. Minnist væl verksmiðjuna og bilarnar. Eg hevði hug at finna út av, hví verksmiðjan var bygd júst har, og nær verksmiðjan endaði virksemið. Hetta var lættari sagt enn gjørt. Læs resten →

Fyrsta myndin av kyndilsmonnum í 1956. Aftast f.v. Hannis Jacobsen, Viggo í Stórustovu og Vagnar Olsen. Miðan f.v: Poli Jaobsen, Jógvan Andrass Jeonsen og Nick Hansen. Fremst málverjin Dia Jacobsen.

Kyndilssøgan er áhugaverd, tí frá byrjan í 1956 æt felagið Ungmannafelagið Kyndil, og felagið var fráhaldsfelag partur af Losjuni N.I.O.G.T. Heilt nógv virksemi var í Losjuni, har tey nú spældu hondbólt um summarið og serliga borðtennis um veturin. Eisini var skipað fyri enskum dansi, og nógvur ungdómar komu í Losjuna.

Tá ið Kyndil fylti 25 ár í 1981 vóru vit nøkur neistafólk boðin í føðingardagsveitslu á Hotel Føroyum, sum tá var á Kongabrúnni. Sum umboð fyri Neistan segði eg nøkur orð millum annað, hvussu trygt bakland Kyndil hevði í Losjuni. Men tíðir broytast, og nógv Losjuvirksemi er ikki longur kring landið. Nógv av umrøddu losjufólkunum eru farin. Læs resten →

Skonnartin Polo farin við Kongabrúnna. (Mynd Snæbjørn Hansen)

Um dagarnar fekk eg áhugaverda mynd, sum Snæbjørn Hansen, sáli, tók. Hendingin var serlig, tá skonnartin Polo rendi á danska farmaskipið Gerdu Rarberg, sum lá við bryggju í Havn. POLO var komin úr Klaksvík til Havnar og skuldi leggja at bryggju. Men tað vildu so illa til, at umstýringin sveik, so Polo fekk ikki bakkað.

Eftir samanstoytin helt Polo leiðina inn eftir Eystaruvág og tók botn . Læs resten →

At hyggja at fossinum er vakurt og dragandi. Øgilig vatnmongd, sum eisini kemur longu leiðina langt inni í Havnardali. (Mynd Vagnur)

Vøkur at ganga úr Sandagerði og niðan ímóti Spinnarínum við Mylluhylin. Herfyri var áarføri, og Sandá var vøkur og stór. Áarvøksturin var so stórur í nógva regninum, at nógvur sandur í Sandagerði er farin út á sjógv, og sandurin fingið annað skap í oysandi regninum. Stóri fossurin er var so stórur, vakur og dragandi, at tú kanst standa leingi og hyggi í fossin, meðan tankarnir reika. Og ungdómsminnini eru nógv í Sandagerði, har vit sum unglingar svumu og spældu. Læs resten →

Áskoðararnir á “Ískaiini” sýntist fegnir at síggja vakra æðuflokkin fara fram við bryggjuni. (Mynd Vagnur)

Júst, sum skotið var fyri 8-mannaførunum undir Argjalandi á ólavsøku í 2014, kom ein vakur æðuflokkur úr Vágsbotni framvið “Ískaini” og helt leiðina inn í Álaker. Æðuflokkurin órógvaði ikki kappróðurin, tí æðurnar svumu nær landi. Mikkjal av Ryggi skrivar millum annað í Fuglabókini um æðuna, at æðan er einasti fuglur av antarsløgunum, sum nógv er til av í Føroyum. Læs resten →

HR vinir hava evnað krossin. Tønnis var góður við Havnar róðrarfelag. (Mynd Vagnur)

Av og á gongur leiðin út á kirkjugarðin at vitja foreldur og onnur. Og henda dagin steðgaði eg við grøvina hjá Tønnis Wardum, sum fór eftir ólavsøku í fjør. Føddur 9. apríl 1949 og farin 2. august 2025.

Vanligt er eftir jarðarferðir, at familjan antin leggur minni stein við fornavni á grøvina ella hvítan kross fyri eitt ár seinni ella meira at fáa sett upp endaliga gravsteinin. Moldin skal hava tíð at seta seg. Læs resten →

Fólk høvdu stóran áhuga fyri bjargingarroyndunum. (Myndasavn Páll Hellu)

Eg fekk tvær góðar myndir sendandi frá Páll Hellu úr Vestmanna. Fór at kann nærri, hví so nógv fólk vórðu savnað yviri í Trøð seínast í 1950-árunum. Eg vendi mær fyrst til Marius Rein, og fór siðani á heimasíðuna hjá Havnar Bjargingarfelag og Sjóvar kommunu og hugdi í eitt FF-blað. Marius Rein sigur soleiðis: – Myndirnir siga frá bjargingarroyndum, sum íslendingar skipaðu fyri, eftir at íslendski trolarin “Góðanes” sakk við flesjarnar 2. januar í 1957. Allir menninir bjargaðust uttan ungi skiparin, sum druknaði. Illa var statt við bjargingarútgerð í Føroyum um hetta mundið. Og Marius heldur fram: Greinin skrivað í 2016. Læs resten →

Vøkur mynd av føroyskari slupp. Eingin motorur og eingin telefon. Haldi, at sluppin júst er komin inn um Borðuna.

Myndina omanfyri keypti eg Undir Glasheyggi fyri nú mansaldur síðani. Helt tá, at myndin var serlig, tí einki navn og einki nummar. Ein deyðsiglari við ongum motori og donskum flaggi upp í mastrini.Myndin hongur ramma inn á skrivstovuni.

Tað var miðskeiðis í 1870 – árunum, at Føroyar fóru frá at vera bóndasamfelag og so líðandi til fiskiveiðusamfelag. Næstu árini vóru umleið hálvannaðhundrað sluppir keyptar úr Skotlandi og Hetlandi. Nú kundu ungir mennn forvinna sær pening umborð á slupp og harvið seta búgv. Læs resten →

Hugaligt at práta við Eigil Lyngsø. (Mynd Vagnur)

Sunnumorgun fyri tíggju árum síðani bankaði á dyrnar hjá okkum, og í durinum stóð  Eigil Lyngsø. Ørindini vóru at geva mær tríggjar áhugaverdar hondbóltsmyndir, tí Eigil, sum kom til Føroya í 1957, spældi hondbólt við Neistanum. Hann helt, at eg kundi brúka myndirnar til okkurt í míni skriving um føroyska hondbóltssøgu, og tað kann eg. Tá vit løtu seinni sótu í køkinum og tosaðu um hondbólt og ymist annað, fekk eg at vita frá Eigili, hvussu til tilvildarligt var, at hann bleiv búgvandi í Føroyum, tí upprunaliga skuldi hann bara arbeiða sum frisør í Havn í hálvt ár. Eigil greiðir soleiðis frá: Læs resten →