Neistakvinnur 1989. St.f.h: Axel Axelsson, venjari, Ása Hansen, Marjun Christiansen, Svanna Hanusardóttir, Sigrun Mikkelseln og Mildrið Jacobsen. Húkandi f.v: Rannvá Hanusardóttir, Helle Heine(donsk), Anita Rasmussen, Harriet Rasmussen, Inga Dahl og Inga Danberg. (Mynd Vagnur)

Stutt eftir ólavsøku í 1988 kom kendi íslendingurin Axel Axelsson, konan Kristbjørg Magnusdóttir og dótturin til Føroya. Axel koma venja neistamenn og neistakvinnur. Axel er og var kent íslendskt hondbóltsandlit, tí hann var ein av fyrstu íslendingum, sum gjørdist yrkisspælari uttanlands. Axel spældi í nógv ár í Týsklandi og var ein at stuðlunum á íslendska landsliðnum. Læs resten →

Eysturbúgvin og Vesturbúgvin landa í Havn. Vakrir og vælhildnir trolarar. (Mynd Vagnur

Síðani barnaárini havi eg havt áhuga í fiskivinnuni, og mest sum hvønn dag leitar man oman á Vestarubryggju at hyggja, um okkurt áhugavert er at síggja. Í seinastu viku landaðu trolararnir Eysturbúgvin og Vesturbúgvin, sum báðir er bygdir á Tórshavnar Skipasmiðju. Vesturbúgvin í 1991 og Eysturbúgvin í 1990. At síggja til eru trolararnir væl hildnir, men eitt er skrokkur, annað er m.a. motorur, spøl og annað í skipunum, sum nú eru farin um tey 25 árini. Reiðari á Vesturbúgvanum eitur Dánial í Skálum úr Vestmanna, og hann havi eg prátað við. Læs resten →

Bróðursonur mín hevur sama rætt í samfelagnum sum vit onnur. (Mynd Vagnur)

Meðan vit byggja undirsjóvartunlar fyri milliardir, byggja havn fyri hálva milliard og miðnámsskúla fyri 700 milliónir, ætlar landsstýriskvinnan í almannamálum at smoyggja eina lappaloysn yvir høvdið á neyðars menningartarnaðu fólkunum á Eirargarði. Hetta er átaluvert og langt úti. Tey menningartarnaðu í Føroyum hava sama rætt í samfelagnum sum vit onnur. Læs resten →

Spennandi at fylgja við, um VÍF kann fóta sær aftur eftir dystirnar ímóti H71 í steypakappingini.

Tann gloymda landskappingin í bestu mansdeild er so spakuliga farin á rull aftur. Vit kunnu øll vera samd um, at ikki síðani Hondbóltssambandið var stovnað í 1980, hava vit sæð eina so illa lagda landskapping í bestu mansdeild. Havi áður skrivað um støðuna hjá Kyndlaliðnum, sum ikki hevur spælt landskappingardyst síðani 17. desember og skal spæla fyrsta dystin aftur 5. mars ímóti Neistanum. Slíkt havi eg ongantíð sæð áður. Men hvat kunnu vit vænta okkum av liðnum og millum annað kyndilsliðnum, sum hevur fingið Andreas F. Hansen í venjaratoymið. Hetta skuldi boða frá góðum. Læs resten →

Mynd frá 1950-árunum á Vestarubryggju. Hetta var fyri, at eg sum smádrongur leitaði oman til sjóvarmálan. Saltsølan var ikki bygd og harvið einki tunnuvirki. (Mynd Lossingarmenn í Havn)

Í 1950 og 1960- árunum var rættiligt sildarok norðan fyri Føroyar, og á Vestarubryggju í Havn, sum var okkara spælipláss, kundu vit ungu fylgja nógva sildaarbeiðinum. Tí eins og vit síggja á myndini omanfyri, lógu tunnur allastaðni, ja, heilt niðan í Hornabø. Minnist væl, tá tey bygdu Saltsøluna og stóri kranin kom at standa á bryggjuni. Í Saltsøluni var tunnuvirki, har eini tíggju/fimtan mans arbeiddu. Vit ungu sluppu at síggja, hvussu ein tunna var gjørd úr tunnustavum. Sjálvur lossaði eg onkuntíð tunnustavar, sum oftast komu við farmaskipinum Hólmi. Tunnustavarnir lógu leysar í lastini, og so at leggja tær í stáplar á stropp, sum kranin so lyfti úr Hólmi og upp á hædd í Saltsøluni. Læs resten →

Nýggja kappróðrarfelagið Tindur leitar eftir 8-mannafari.

Gøta og Leirvík eru gamlar róðrarbygdir, og vit, sum eldru eru, minnast 8-mannaførini Gøtu Trónd og Leirvíking, ja, og 5-mannafarið Skuran úr Gøtu. Men nú er nógv ár síðani, at róð hevur verið um kapp í Gøtu og í Leirvík, tó so, fleiri rógvarar hava róð við ÌF kappróðri og Kappróðrarfelagnum NSÍ. Í fleiri ár hevur ynski verið at stovnað felags kappróðrarfelag í Gøtu og í Leirvík, og nú er felagið stovnað, sum eitur Tindur. Forkvinna er Emmily á Reynastrøð, og hana havi eg tosað við. Og hon sigur. Læs resten →

Bilarnir í Kongagøtu. Húsini eru ikki broytt síðani í 1930-árunum, men tað eru bilarnir. (Mynd Havnin – fólk og yrki)

Kanska er tað aldurstekin, at gamlar myndir fáa tankarnar at reika í allar ættir. Nú eri vorðin 67 ár, og Havnin er broytt ótrúliga nógv, síðan eg var smádrongur. Eitt er fólkatalið, sum er 40% av fólkatalinum í landinum, annað eru allir bilarnir, sum koyra í gøtunum. Klokkan átta á morgni og um fýra tíðina seinnapartin er ikki framkomandi nógvastaðni í býnum. Myndin omanfyri, sum er tikin í 1930 árunum, er áhugaverd, tí umhvørvið er einki broytt, síðani myndin varð tikin. Tó síggjast hesi spennandi bilsniðini ikki. Læs resten →

VÍF 1968. St.f.v: John Joensen, Regin Christiansen, Petur Højgaard, Johnny Joensen og Steinbjørn Zachariassen. Húkandi f.v: Jørgin Johannesen, Eyðbjørn Joensen, Marnar Gaard og Sámal Durhuus.

Heimasíðan fekk tríggjar gamlar myndir sendandi, sum eru frá 1968. Í hagtølunum hjá HSF er mangt áhugavert at síggja, og hyggur tú eftir vunnin meistaraheitum frá 1957 til 1977, so vann mansliðið hjá Kyndli meistaraheitið átjan ferðir og VÍF tvær ferðir. Læs resten →

Áhugaverd tekning frá 1990 av Tórshavnar Havn. (Mynd Lossingarmenn í Havn)

Kom í bókini Lossingarmenn í Havn fram á omanfyri tekning av Tórshavnar Havn. Tekningin er frá 1990, men so skal sigast, at frá 1990 og til nú 2017 er eingin havnarbygging farin fram í Havn. Á tekningini kanst tú síggja, nær ymsu bryggjurnar er gjørdar. Havnin var brimpláss, men í 1926 var byrjað at gera Molan, og so kunnu vit síggja í hvørjum tíðarskeiði Molin var longdur í fleiri umførum. Sjálvur minnist eg bara seinasta streggið, sum var gjørt árini 1968-1973. Eisini áhugavert at síggja nær “Ískaiin” var gjørd, og ikki at gloyma bryggjurnar fram við Bacalao. Nú eru meira enn 25 ár liðin, síðan “Nyhavnin” var gjørd, og so síggja vit eisini, at í 1929 var bryggja gjørd, har Tjaldrið plagdi at leggja at, og at vit skulu aftur til 1968, tá bryggjan var á Bursatanga gjørd. Tekningin er serliga áhugaverd, tí árstølini eru við. (Vagnur)

Stjørnan og H71 máttu spæla umdyst til tess at finna steypavinnaran.

Sunnudagin brúkti eg rúma tíð í millumbilum framman fyri telduskíggjanum til tess at finna útav, hvussu gongst við ungdómshondbóltinum í Føroyum. Eg kundi tað sama farið í høllina, men míni oyru er ikki til harða tónleikin. At stroyma finalurnar er frálíkt tiltak. Alt riggaði væl, tó var minni gott, at ljóðið var seinkað og passaði ikki til myndirnar, og vit sóu ikki máltalvuni og kundu fylgja við støðuni í dystunum. Sjálvur var eg fegin um, at so nógv ymisk feløg vóru umboðað í steypafinalunum, men so gjørdist mær eisini greitt, at nøkur feløg eru um at yvirhála ymsar deildir í serliga Kyndli og Neistanum, sum altíð hava vunnið heilt nógvar steypafinalur. Kyndil vann onga finalu, og Neistan vann tvær, meðan H71 vann fýra ungdómssteypafinalur. Men, hvat var so annað at síggja? Læs resten →