Fittir gásarungar, sum vóru skjótir gjøgnum meskarnar í hegninum, tá eg nærkaðist teimum. (Mynd Vagnur)
Ávegis til Kirkjubøar kom eg fram á hesar fittu gásarungar, so vóru næstan komnir út á vegin til ampa bæði fyri seg sjálvar og ferðsluna. Tá eg sá litfagra fuglaræðan bundnan í hegnið, hugsaði eg, at tað nyttar lítið við fuglaræða, tá ungarnir fara gjøgnum meskarnar í hegninum, og steggin og bøgan ikki fylgja við. Eg steðgaði bilinum, floytaði, og tá vóru ungarnir skjótir innaftur gjøgnum meskarnar. Annars dugir gásin væl at ansa ungunum, men í hesum førum er vandi á ferð. Ungarnir er nú so mikið stórir, at likkan ikki tekur teir, men ein skúgvur kundi komið fram við og fingið sær góðan bita. (Vagnur)