Náttúran vísir seg eisini frá síni vøkru síðu í oysandi regni

Vakurt at fylgja ánni niðan eftir. Frálíkt, at tey varðveittu brandhyljarnar. (Mynd Vagnur)

Nú gangi eg nógvar túrar við hundinum í Plantasjuni, og hvønn dag er okkurt nýtt at síggja. Umframt nógvu eldri fólkini, barnagarðsbørnini og skúlanæmingarnar, so er so nógv annað lív at síggja í Plantasjuni. Nógvar dúgvur, dunnur og onnur fuglasløg, og hissini kettu og rottu sært tú eisini. Vit trongdu til nakað av regni, tí Havnará var turr og eisini eitt sindur skitin.

Hvørja ferð eg gangi niðan ímóti skótahúsinum, hugsi eg um varðveittu brandhyljarnar. Um serliga summarið var savnað vatn í brandhyljarnar, so var vatn var til at taka, um eldur kom í, Tá vóru jú eingir brandbilar. Fyrsti brandbilurin kom ikki fyrr enn í 1948, og fyri tað vóru pumpur sleipaðar kring býin, sum pumpaðu vatn úr brandhyljunum. Minnist ein brandhyl við Ellisheimið, ein niðri á Vaglinum, ein við Sjónleikarhúsið og so hesar, vit síggja á myndini. (Vagnur)

 

Viðmerkingar

viðmerkingar

Leave a reply