Steypafinalurnar geva stórar ábendingar um føroyskan hondbólt

Stjørnan og H71 máttu spæla umdyst til tess at finna steypavinnaran.

Sunnudagin brúkti eg rúma tíð í millumbilum framman fyri telduskíggjanum til tess at finna útav, hvussu gongst við ungdómshondbóltinum í Føroyum. Eg kundi tað sama farið í høllina, men míni oyru er ikki til harða tónleikin. At stroyma finalurnar er frálíkt tiltak. Alt riggaði væl, tó var minni gott, at ljóðið var seinkað og passaði ikki til myndirnar, og vit sóu ikki máltalvuni og kundu fylgja við støðuni í dystunum. Sjálvur var eg fegin um, at so nógv ymisk feløg vóru umboðað í steypafinalunum, men so gjørdist mær eisini greitt, at nøkur feløg eru um at yvirhála ymsar deildir í serliga Kyndli og Neistanum, sum altíð hava vunnið heilt nógvar steypafinalur. Kyndil vann onga finalu, og Neistan vann tvær, meðan H71 vann fýra ungdómssteypafinalur. Men, hvat var so annað at síggja? Les meira…

Eftir rokfiskiskap á Flemmich kap er Ågot á sleipistøð í Havn

Slættaberg og Ågot á sleipistøð í Havn. (Mynd Vagnur)

Fyri fáum árum síðani ringdi Kringvarpið til mín og spurdi, um eg vildi vera við í kaffipráti í sending, har eg kundi velja persón, sum eg yngsti at hitta, og sum eg ongantíð áður hevði hitt. Eg valdi tá Sonju Jógvansdóttir, tí eg helt hana klára seg so væl bæði í dagliga yrkinum og í arbeiðinum at betra um umstøðurnar hjá teimum samkyndu í Føroyum. Fekk eg møguleikan aftur, valdi eg skiparan á línubátinum Ågot úr Klaksvík. Skiparin eitur Hjaltur Poulsen. Havi í nøkur ár fylgt skiparanum við drívmegini og lívsneystanum, sjálvt um eg bara kenni mannin í fjølmiðlnum og ikki havi tosað við hann. Ágot stendur í løtuni á sleipistøð á skipasmiðjuni í Havn, og beint undir liðini stendur nótabáturin Slættaberg, sum í februar mánað í 2014 silgdi á Ågot við bryggjuna í Klaksvík. Ågot fekk stóran skaða. Les meira…

Úr myndasavninum – Mynd av gomlu fimleikahøllini við Realskúlan

Áhugavert at sígga fimleikahøllina norðan fyri gamla realskúlan frá 1916. (Mynd – Havnin fólk og yrki)

Fleiri ferð á bólkinum Gamlar myndir úr Havn er spurt um gomlu fimleikahøllina, sum stóð norðan fyri gamla realskúlan. Havi ikki fyrr enn nú sæð góða mynd av umrøddu fimleikahøllini. Fleiri myndir av fimleikanæmingum havi eg sæð, men ikki sjálva fimleikahøllina. Gamli realskúlin var vígdur i 1916, men so er spurningurin, nær fimleikahøllin var bygd. Tá farið var undir at byggja Tórshavnar kommunuskúla í 1952, og sum var liðugur og vígdur 2. september 1956, mátti gamla fimleikahøllin víkja og var tikin niður. Tórshavnar skipasmiðja keypti høllina fyri 10.000 krónur, sum var sett upp á skipasmiðjuøkinum. Myndin omanfyri má vera tikin millum 1916 og 1926, tí realskúlin stendur har, men vit síggja ikki Sjónleikarhúsið, sum var tikið í nýtslu í 1926. Flestu sethúsini, vit síggja á myndini, standa har enn, men ikki handa vakra laðaða grótbrúgvin. Eisini áhugavert at síggja, at øll fólkini í fylginum eru í hatti ella húgvu, ja, so spæla børn í ánni. Leggi eisini merki til, at húsagrundirnar eru laðaðar. (Vagnur)

Strandingar vunnu fyrstu FM-heitini í 1943, 1944 og 1945 (e)

Menninir vunnu fyrsta FM-heitið í 1943. Óivað einasta myndin av liðnum er úr savninum hjá Lassa Borðoy.

Stranda ítróttafelag varð stovnað 11. oktober 1942, og fyrsti formaður í felagnum var Carl Andreasen, sum slóðaði fyri at spæla hondbólt á Strondum. Carl var snikkari og hevði verið í Danmark og lært til konstruktør. Í Danmark kom hann at kenna hondbóltsspælið, og komin aftur til Føroyar fór hann í holt við at læra strandingar at spæla hondbólt. Og væl bar til. Les meira…

Úr myndasavninum – Gundadalur í 1967/1968

Áhugavert at síggja øll bilsniðini, sum nú eru ellisakfør. (Mynd Havn – fólk og yrki)

Haldi, at myndin omanfyri er góð. Myndin er frá 1967/68, tí vit síggja grundina stoypta til nýggju ítróttahøllina á Nabb, sum vit tá róptu økið. Minnist, at tað tók hálvtannað ár at byggja høllina, sum var tikin í nýtslu í desember mánað 1970. Nú hoyra vit, at ov fáir áskoðarar koma í Gundadal at hyggja at fótbólti, men vit síggja á myndini, at er ørgrynna av áskoðarum eru til dyst. Tá fór familja frá húsum at hyggja at fótbólti. Kanska øll ikki høvdu so stóran áhuga í sjálvum spælinum, men tey hittust í Gundadali til fótbólt og gott prát. Tá var einki sjónvarp, og liðini í bestu deildini vóru ikki meira enn fýra lið, sum spældu seks landskappingardystir, nú spæla liðini 27 dystir. Vit síggja nýggja neistahúsið frá 1964, B36 barakkina, sum kom úr Mjørkadali, og har eru eisini kyndilshúsið og gamla neistahúsið. Áhugavert at síggja ymsu bilsniðini, sum eg minnist øll væl. Ja, og elsteyrarnir, sum høvdu tað ringt í óveðri, har leidningar mangan slerdu saman ella lógu á vegnum, tá steyrarnir brotnaðu. Nú eru allir leidningar grivnir í vegirnar. Svarta barakkin var umvæld til dansistað í 1967, men longu í 1969 var barakkin niðurtikin, tí hon egnaði seg ikki til dansivirksemi. Húsini hjá Daniellu Olsen standa har enn, og tey mugu ikki takast burtur, fyrr enn Daniella er farin. Hon býr á Boðanesheiminum, og Daniella fyllir 104 ár 7. juni komandi. (Vagnur)

Strandakvinnur seymaðu sjálvar leikbúnarnar í 50 árunum (e)

Strandakvinnur í 1958.St.f.v: Oda Høj, Marjun Bethelsen, Hennebeth Poulsen og Kirstin Høj. Húkandi´f.v: Selma Johansen, Dora Poulsen, Joan Poulsen og Sólborg Johansen. (Úr myndasavni hjá Lassa Borðoy)

Í fyrru greinini um part av hondbóltssøguni hjá StÍF skrivaði eg, at StÍF varð stovnað 11. oktober 1942, og at nógv fólk var heima undir seinna heimsbardaga, men tá ið kríggið endaði í 1945, minkaði hondbólturin burtur í einki, tí menn fóru aftur til skips, og ungfólk bæði ungir menn og ungar kvinnur fóru av bygdini. Á Strondum kemur ikki gongd aftur á hondbóltin fyrr enn í 1958, og tað er júst í 1958, at frálíka myndin omanfyri av StÍF kvinnum er tikin. Eg havi tosað við Doru Poulsen, gift Jacobsen, sum er á myndini. Skipað hondbóltsvenjing var eingin, sigur Dora.  Les meira…

Mín dýrabara glaskúla hevur talað um steypafinalurnar

Glaskúlan sigur kyndilskvinnur og H71 menn at vera favorittar at vinna leygardagin.

Grønu glaskúluna omanfyri fekk eg frá Poul Guttesen, sála, sum var pápi vinnmann mín FinnBjørn. Glaskúlan er frá gomlum sildagarni, har glaskúlurnar gjørdu, at ovari endin á sildagarninum fleyt í vatnskorpuni. – Hyggur tú í glaskúluna, fært tú svar upp á nógvar spurningur, kundi Poul siga. Eg goymi glaskúluna sum reyða gull. Nú havi eg enn einaferð hugt í glaskúluna til tess at spyrja, hvussu fer at gangast leygardag í steypafinalunum í bestu kvinnu- og mansdeild í hondbólti. Fekk ikki svar beinanvegin, men so komu setningarnir spakuliga fram. Glaskúlan hevur sum oftast rætt.  Les meira…

Úr myndasavninum – Teir vóru okkara stóru ungdómsstjørnur

Havnarbáturin í 1960: Standandi f.v: Lorenz á Krákusteini, Gormur Justinussen, Frímund Sivertsen, Bjarni Djurhuus, Helgi Joensen og Axal Niclasen. Framman f.v: Árni Petersen, Sigmund Arge Gregoriussen, Jógvan Højsted, Jóhannes Niclasen og Eyðbjørn Hansen. (Mynd bókin Drekin)

Sjálvt um eg alt mítt ungdóms- og vaksnamannalív spældi hondbólt, høvdu vit ungu við Landavegina stóran áhuga í kappróðri, og tað havi eg enn. Vit búðu uppi við Landavegin, men okkara spæliplássið spenti víða, ja, heilt oman til sjóvarmálan. Heilt tíðliga komu vit um summarið at savnast um neystið hjá Havnar róðrarfelag. Pláss vóru bara fyri tveimum bátum í neystinum Havnarbátinum og Ørvi. Seinni var skúrur bygdur upp í neystið vestureftir, so Sílið kundi standa har. Stevnurnar um hetta mundið vóru bara fýra: Norðoyastevna, jóansøka, vestanstevna og ólavsøka. Myndin omanfyri er serlig, tí hetta er fyrsta manningin umborð á Havnarbátinum, sum eg minnist. Tá var eg tíggju ára gamal. Seinni kom eg at kenna fleiri av monnunum, og nú er fleiri farnir. Róðrarbúnin var hvít skjúrta og terlenbuksur við HR merkinum í bringuni. Seinni róðu teir í kovboybuksum, tí teir sótu fastari á bekkinum. Minnist ikki, at teir brúktu pútur at sita á. Rógvararnir vóru okkara stjørnur, eingin ivi um tað. Myndin er frá 1960, og tá var Wilhjólmur Jakobsen tollari formaður í Havnar róðrarfelag. Nevnast kann, at í neystinum var ikki brúsa og skiftingarrúm, so teir komu og fóru í somu klæðum. Minnist eisini, at vit ungu lógu framvið, tá teir vandu, tí tað kundi henda, at rógvari hevði forfall, so slapst tú at stýra, og róðursmaðurin róði. Áhugavert at síggja, at steypini eru ikki so stór sum nú. Tó so, tey vóru úr trítornað silvuri. (Vagnur)

Stór kostnaðarmikil umvæling fer fram umborð á Ennibergi

Gomlu breidlaspølini standa á bryggjuni og nýggj eru farin umborð. (Mynd Vagnur)

Flakatrolarin Enniberg hevur ikki verið til fiskiskap í Barentshavinum í nýggja árinum, og ikki fyrr enn miðskeiðis í mars mánað verður loyst. Stór umvæling fer fram umborð á Ennibergi, tí øll frystiútgerðin skal skiftast. Eftir 1. januar 2018 er ikki loyvt at brúka evnið freon í frystiskipanini, tí evnið skaðar ozonlagið. Nýggja evnið rópa tey 65.7, sigur skiparin Sonny Johannesen. Eg hitti hann í telefonini, tá hann var ávegis til Elduvíkar, har tey eiga hús. – Gott og friðsælt pláss, har eg trívist væl, sigur Sonni. Les meira…

Fólk fara væl um í høllini, sigur hallarvørðurin (e)

Hallarvørðurin Fríði Gregoriussen. (Mynd Vagnur)

Fríði Gregoriussen hevur nú arbeitt í Gundadalshøllini í skjótt tíggju ár. Frá ungum árum kom hann í Plantasjuna at arbeiða, eitt skifti hevði hann tó egið virki, fyri síðani at koma aftur í Plantasjuna. Tað vóru hann og ein arbeiðsfelagi í Plantasjuni, sum laðaðu garðin um høllina og plantaðu runnarnar. Fríði varð biðin at koma í Gundadalshøllina, eftir at Trygvi Askham gavst vegna aldur. Trygvi var góður við høllina og hevði tá umsitið hana væl í tíggju ár. Les meira…